Vaak sta je als hulpverlener in situaties waarbij je niet te veel doordenkt, maar vooral doet!
Pas later heb je de tijd om over acties, situaties na te denken en erover te spreken met collega’s….of niet!
Het leven gaat door, en het werk blijft roepen.
Tot het moment dat het allemaal te veel wordt.
Ik probeer mensen, tijdens mijn lezingen, te inspireren om in alle openheid over emoties te spreken en van iets negatiefs als stress en emotie iets positiefs te maken.
Door de expertise die Arthur van der Vlies (1966) binnen de politieorganisatie in de afgelopen 21 jaar heeft opgebouwd spreekt hij de taal van de hulpverleners en begrijpt hij wat ze bezighoudt.
Graag nodig ik je uit om deze verandering te helpen waar te maken.
In april 2009 werd ik getroffen door een wat lastige beroepsziekte. Een Posttraumatisch StressStoornis of wel PTSS. We kennen het allemaal van militairen die terugkeren van een oorlogsmissie en die in hun werk werden geconfronteerd met heftige gebeurtenissen en traumatische ervaringen, maar blijkbaar kan het dus ook politiemensen treffen.
Vandaag samen met mijn partner een lezing gegeven bij de politiebond over wat een beroepsziekte, zoals PTSS, met je kan doen.
Deze beroepsziekte heeft niet alleen gevolgen voor degene die ziek is, maar heeft ook gevolgen voor de partner en zijn hele omgeving.
Een mooi en fijn moment om dingen te delen.
Dank je Corrie voor al je steun de afgelopen jaren.
Vooral voor hulpverleners is het vaak moeilijk om tijdens het werk om te gaan met hun eigen emoties. Er gebeuren in een sneltreinvaart zoveel dingen waar je op moet reageren en inspelen dat de emoties naar de achtergrond worden geduwd.
Deze emoties komen er na het werk soms uit door gesprekken thuis of door te sporten, maar het nabespreken van de gebeurtenissen die zijn meegemaakt wordt niet in elk beroep van de hulpverleners als normaal beschouwd. Soms wordt er helemaal niet meer over gesproken.
Via deze site wil ik iedereen een kijkje geven in het werk van de hulpverlener, in dit geval de politie.
Ik schrijf verhalen en Blogs over mijn werk als politieman, maar ook over het ziek worden,de lange weg terug en hoe ga je daar mee om!
Door deze verhalen wil ik mensen motiveren om net als ik open te zijn in emoties en te laten zien dat hulpverleners ook gewone mensen zijn, die worden geraakt door wat zij meemaken in hun werk.
Ik ben nu hersteld en ik kan nu met volle teugen van het leven genieten
Ik hoop dat ik door deze site mijn steentje kan bijdragen tot meer openheid tussen, en begrip voor de hulpverleners.
Arthur van der Vlies
