Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS
ALLES VERVAAGT..... In het begin van de week maakte ik mij druk over de filmpjes, op het internet, van twee zogenaamde “Rappers” die het nodig vonden om politiemensen en BOA’s te beledigen. Ik kan het op een of andere manier niet anders noemen. En ik vond dat deze politiemensen en BOA’s bijzonder rustig bleven. Daarentegen zetten, de “Rappers” zichzelf, voor mijn gevoel, volledig buiten spel. Ze vragen om respect, maar in de filmpjes die zij op de sociale media plaatsen doen ze precies het tegenovergestelde. Jullie vragen om respect, maar het zelf geven van respect daar hebben jullie toch een beetje moeite mee! Mannen, misschien moeten jullie eens in de leer gaan bij deze BOA’s en politiemensen. En dan hebben we daar onze “niet” politievriend die een politie-collega weigert hulp te verlenen terwijl hij dat behoeft. Een collega raakt betrokken bij een eenzijdige aanrijding en komt met zijn auto in de sloot terecht. Hij vraagt een van de omstanders om hem te helpen, maar deze weigert dat, omdat hij naar zijn zeggen: “Geen politievriend is!” Lieve man, het gaat om een mens die jou om hulp vraagt. En ja…. hij draagt een politie-uniform, maar het is en blijft een mens. Je hoeft geen “politievriend” te zijn om een politiemens te helpen. Het zou wat zijn, dat wanneer ik als politieman zou hebben geroepen: “Ik help je niet, want ik ben niet je vriend!” In het verleden werd ik geconfronteerd met mensen die mij het leven, als politieman, moeilijk probeerden te maken. Vervolgens raakte een van hen betrokken bij een steekpartij en raakte gewond. Ik riep toen ook niet: “Zeg! Ik ben niet je vriend, dus zoek het lekker uit!” Ik draaide me niet om, maar ik hielp hem. Ik vraag me af wat deze “niet politievriend” ervan zou vinden als hij, zijn kind of zijn vader gewond zou raken en de aangesnelde politieman – of vrouw zich zou omdraaien en zou zeggen: “Je bent geen politievriend, dus zoek het lekker uit!” Volgens mij is dan de wereld te klein! Ik hoop dat deze man zichzelf in een spiegel kan aankijken en de volgende keer even nadenkt! Politiemensen zullen deze man, zijn kinderen of familie altijd helpen zonder te kijken naar wie je bent, wat je bent of wat je hebt gedaan. En ineens vervagen deze verhalen! In een klap is alles anders! 14 juli zal nooit meer hetzelfde zijn. Een feestdag die in het teken staat van vrijheid, gelijkheid en broederschap. Iedereen is gelijk. Geen onderscheid in kleur, ras of geloof. Een feest dat staat voor vrijheid die we verworven hebben en waarvoor gestreden is. De vrijheden waar we in veel landen voor staan. Het feest dat wordt afgesloten met een groot vuurwerk boven de Middellandse Zee en waar duizenden volwassenen en kinderen naar kijken. Mensen van alle geloofsovertuigingen, rassen en kleuren. Kijkend naar het vuurwerk broederlijk naast elkaar en zonder onderscheid. En zo sluiten ze de feestelijke dag af. De laatste klappen van het vuurwerk vallen en mensen lopen op een warme zomeravond via de Boulevard naar huis. Ergens tussen het gedruis loopt een kind. Een meisje, misschien, met een pop in haar handen. Haar pop! Haar alles! Ergens achter haar, in de verte, start een vrachtwagen. Achter het stuur een man. De vrachtwagen maakt snelheid en in plaats van te remmen voor de mensenmassa dendert hij verwoestend door. Mensen beginnen te rennen en proberen weg te komen. En dan klinken er knallen! Niet van vuurwerk, maar van schoten. De vrachtwagen staat stil! Een raam doorzeeft met kogels. Collega’s met getrokken wapens. Zij maken een einde aan een verwoestende dodemansrit. Wat rest zijn de talloze lichamen op de Boulevard. Opnieuw een terroristische aanslag op onschuldige mannen, vrouwen en kinderen. Ze deden niets verkeerd! Ze vierden feest! Het feest van de vrijheid en verbroedering. In deze wereld bestaat een groepering die zegt dat zij streven naar verbroedering. Zij rechtvaardigen deze daden vanuit hun geloof. Zij noemen de dader van deze aanslag een “soldaat”. Geen enkel geloof rechtvaardigt een dergelijke aanslag. De dader is geen “soldaat”, maar gewoon een terrorist, die probeert angst en verdeeldheid te zaaien onder mensen, tussen geloven en rassen. Ik wil dit niet laten gebeuren! Voor mij is iedereen gelijk! Deze terrorist, geen enkele terroristische organisatie zal daar voor mij verandering in brengen! Na de aanslag maakt mijn hoofd overuren. Ik probeer zo min mogelijk te kijken naar de beelden, maar ik ontkom er niet aan. Ik zie de boulevard. Ik zie de rij aan witte lakens. Naast de witte lakens zitten mensen. Mannen, vrouwen en kinderen naast hun geliefden of hun vrienden. Ze blijven uren zitten. Ze waken over hun geliefden. De geliefden die er niet meer zijn. Als ik mijn ipad afsluit om te gaan slapen ben je daar. Alleen op het asfalt van de boulevard onder een goudkleurig isolatiedekentje. Helemaal over je heen. Je bent netjes toegedekt alsof je slaapt, maar je bent er niet meer! Naast je dekentje ligt je popje. Het is alsof je het popje nog vasthoudt. In ieder geval was je pop in de laatste momenten nog bij je. Rust zacht onschuldig kind! Ik probeer uiteindelijk te slapen met het eenzame kind en het popje in mijn gedachten. Dit kind staat voor mij symbool voor alle onschuldige en onnodige slachtoffers van deze aanslag. Ik wens alle familieleden en vrienden veel sterkte met het verwerken van het verlies van hun dierbaren. Ik wens de gewonden veel sterkte bij het herstel en ik wens de hulpverleners en omstanders veel sterkte bij het verwerken van de beelden die voor altijd op hun netvlies zullen staan.